Licówka kompozytowa (bonding)

Licówka kompozytowa, określana też jako bonding, to bezinwazyjna metoda estetycznej korekcji zębów: lekarz nanosi warstwę kompozytu światłoutwardzalnego bezpośrednio na szkliwo, modeluje pożądany kształt i utwardza materiał lampą. W typowych przypadkach zabieg nie wymaga szlifowania zęba: kompozyt łączy się z nienaruszonym szkliwem przez wytrawianie kwasem i nałożenie środka wiążącego. Oznacza to, że procedura jest odwracalna.

Bonding stosuje się przy drobnych odłamaniach zębów siecznych, zamykaniu szpar między zębami (diastema, przerwa między sąsiednimi zębami), wyrównywaniu długości koron, korygowaniu łagodnych przebarwień niereagujących na wybielanie oraz przy zmianie kształtu jednego lub kilku zębów w ramach korekty uśmiechu. W trakcie wizyty lekarz dobiera odcień kompozytu do naturalnego koloru sąsiednich zębów, modeluje kształt i sprawdza efekt wizualny przed ostatecznym utwardzeniem, a następnie wygładza i poleruje powierzchnię. Cały zabieg na jednym zębie trwa 45–90 minut.

Przeżywalność bondingu przy prawidłowej higienie i unikaniu nawyków przeciążających zęby przednie (gryzienie twardych przedmiotów, ogryzanie paznokci) jest dobra. Kompozyt może z czasem przebarwiać się od kawy, herbaty i czerwonego wina. Coroczne polerowanie podczas wizyty higienizacyjnej istotnie wydłuża jego estetyczny wygląd. W razie odpryśnięcia kompozyt można uzupełnić lub wymienić bez ingerencji w ząb.

Bonding nie jest wskazany przy silnym bruksizmie (zaciskaniu i zgrzytaniu zębami, parafunkcji) ani przy konieczności korekcji większej liczby zębów obejmującej znaczną zmianę koloru lub kształtu. W takich przypadkach lepszym wyborem są licówki porcelanowe wykonywane w laboratorium protetycznym, które charakteryzują się wyższą trwałością i odpornością na przebarwienia.