Proteza osiadająca

Proteza osiadająca (akrylowa) to ruchome uzupełnienie protetyczne oparte wyłącznie na błonie śluzowej wyrostka zębodołowego, bez metalowego szkieletu i bez oparcia na zębach resztkowych. Nazwa "osiadająca" wynika z faktu, że proteza osiada na tkankach miękkich pod wpływem sił żucia, co oznacza, że nacisk przenoszany jest bezpośrednio na dziąsło i kość. Jest to rozwiązanie stosowane zarówno przy całkowitym bezzębiu (proteza totalna), jak i przy rozległych częściowych brakach zębów, gdy pacjent nie kwalifikuje się do protezy szkieletowej lub nie może jej sfinansować. Standardowo wykonuje się ją w 4–5 wizytach w ciągu 4–6 tygodni.

Główną zaletą protezy akrylowej jest dostępność cenowa oraz możliwość częściowej refundacji przez NFZ: protezy całkowite akrylowe są refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia raz na 5 lat: to jedyne uzupełnienie protetyczne wśród typów omawianych na tej stronie, które fundusz finansuje. Warto potwierdzić aktualne warunki refundacji bezpośrednio w gabinecie lub w NFZ, gdyż zasady mogą podlegać zmianom.

Ograniczenia protezy osiadającej są istotne i należy je znać. Stabilność uzależniona jest od warunków anatomicznych (wysokość grzebienia wyrostka, napięcie mięśni), a nie od zębów ani szkieletu, z biegiem lat, gdy kość ulega zanikowi wskutek braku obciążenia, proteza staje się coraz luźniejsza i wymaga podścielenia (relining, uzupełnienie warstwy akrylu od strony tkanek). W porównaniu z protezą szkieletową, proteza osiadająca wywiera większy nacisk na dziąsło i przyspiesza resorpcję kości. Jako długoterminowe rozwiązanie przy całkowitym bezzębiu rozważana bywa też implantoprotetyka.