Wkład koronowo-korzeniowy

Wkład koronowo-korzeniowy stosuje się po leczeniu kanałowym, gdy zniszczenie korony zęba jest tak rozległe, że nie można oprzeć na niej korony protetycznej bez dodatkowego zakotwienia. Wkład cementowany w kanale korzeniowym tworzy mechaniczne podparcie dla trzonu kompozytowego, razem stanowią filar pod docelową koronę metalowo-porcelanową lub cyrkonową. Stosujemy wkłady z włókna szklanego, których sprężystość jest zbliżona do zębiny, dzięki temu podczas żucia obciążenia rozkładają się równomiernie wzdłuż korzenia, zmniejszając ryzyko jego pęknięcia w porównaniu z metalowymi wkładami odlewanymi.

Zabieg poprzedza ocena zdjęcia RTG pozwalająca określić długość, przebieg i grubość ścian kanału korzeniowego. Po podaniu znieczulenia miejscowego lekarz usuwa górną część wypełnienia kanałowego przy użyciu wiertła dopasowanego do przekroju kanału, zachowując co najmniej 4–5 mm materiału przy wierzchołku, by nie naruszyć uszczelnienia apikalnego. Wkład z włókna szklanego jest dobierany do wymiarów przygotowanego łożyska: powierzchnia wkładu jest trawiona kwasem i pokrywana silanem, a następnie osadzana na stałe przy użyciu cementu żywicznego o właściwościach adhezyjnych. Na tak przygotowany fundament lekarz modeluje trzon z kompozytu i opracowuje go pod wyciski protetyczne.

Badania kliniczne wskazują na 5-letni wskaźnik przeżywalności wkładów z włókna szklanego na poziomie 85–90% przy odpowiedniej odbudowie koroną protetyczną. Kolejnym niezbędnym etapem jest zawsze wykonanie korony (metalowo-porcelanowej lub cyrkonowej) najlepiej w ciągu 2–4 tygodni od założenia wkładu; bez niej trzon kompozytowy nie ma wystarczającej wytrzymałości na długotrwałe siły żucia. Regularne przeglądy co 12 miesięcy pozwalają na wczesne wykrycie objawów utraty retencji lub zmian przy wierzchołku korzenia.