Usunięcie zęba

Ekstrakcja zęba jest wskazana, gdy ząb jest zbyt zniszczony przez próchnicę lub uraz, aby go odbudować, gdy stanowi ognisko infekcji zagrażające okolicznym tkankom lub gdy musi ustąpić miejsca na potrzeby leczenia ortodontycznego. Zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym: pacjent odczuwa nacisk i ruch, ale nie ostry ból. Stomatolog stosuje atraumatyczną technikę ekstrakcji: przy użyciu elevatora (dźwigni) rozluźnia ząb w zębodole, a następnie wyciąga go kleszczami w kontrolowany sposób, minimalizując uszkodzenie kości i dziąsła. Zachowanie tkanek wokół zębodołu ma znaczenie dla ewentualnego późniejszego wszczepienia implantu.

Po usunięciu zęba na ranę przykładany jest gazik: należy go przygryźć przez ok. 30–60 minut, aby skrzep wypełnił zębodół. Przez pierwsze 24 godziny należy unikać energicznego płukania jamy ustnej, picia przez słomkę oraz palenia: zachowania te mogą wypłukać skrzep i doprowadzić do suchego zębodołu (alveolar osteitis), powikłania objawiającego się silnym bólem i opóźnionym gojeniem. Suchy zębodół zdarza się w ok. 2–5% ekstrakcji i wymaga wizyty kontrolnej. Powierzchnia dziąsła goi się przez 7–10 dni; przebudowa kości wyrostka trwa kilka miesięcy.

Po ekstrakcji pozostaje luka, którą warto uzupełnić: brak zęba prowadzi z czasem do przesuwania się sąsiednich zębów i zaniku kości. Najtrwalszym rozwiązaniem jest wszczepienie implantu zębowego, które można planować już od 3–6 miesięcy po zabiegu. Lekarz omawia opcje uzupełnienia braku podczas tej samej wizyty lub na oddzielnej konsultacji.